ေပးစားႏွစ္ေစာင္ အရင္းျပဳ၍

“ညီေလးဖတ္ဖို႕” လို႕ေခါင္းစဥ္တပ္ထားလို႕လားေတာ႕မသိပါဘူး။ညီမအရြယ္ထင္ရတဲ႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆီက Mail ႏွစ္ေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ပို႕ထားတာၾကာေနျပီဗ်။ 4 ရက္ေန႕ Date နဲ႕ပုိ႕ထားတာ။ကၽြန္ေတာ္က Mail Box မဖြင္႕ျဖစ္ေတာ႕ ေရာက္မွန္းမသိဘူး။ဒီေန႕မွ ဖတ္မိတဲ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲစာျပန္ေရးလိုက္ပါတယ္။(ေနာက္က်သြားတဲ႕ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ညီမ အေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ကို အၾကံေပးေစခ်င္ပါတယ္ လို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္ ေမးျမန္းထားတဲ႕အခ်က္ေတြအတြက္ ညီမဆီကို ေမးလ္သီးသန္႕ျပန္ပို႕ေပးထားပါတယ္။အဲဒီေမးလ္မွာ ေရးထားတဲ႕အေၾကာင္းေတြရယ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ရင္းႏွီးေနတဲ႕ ညီ၊ညီမေတြရဲ႕ရင္ဖြင္႕သံေတြကို ေပါင္းျပီး ရလာတဲ႕အေတြးအခ်ိဳ႕ အေနနဲ႕ အားလံုးကို မွ်ေ၀ခ်င္လို႕ အခုလို ေရးလိုက္ရတာပါ။ခြင္႕ျပဳခ်က္မေတာင္းပဲ  ကၽြန္ေတာ္ ေရးလိုက္ရတဲ႕အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။Personal ကိစၥေတြ လံုး၀မပါေစရပါဘူး လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ကတိေပးပါတယ္။)

စကားခ်ီး နဲ႕ကို ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါျပီ။ပို႕လိုက္တဲ႕ ေမးလ္ ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ ေလ ထဲကို ေျမွာက္တက္သြားတယ္ခင္ဗ်။ျပီးေတာ႕ လန္႕ျပီး ျပန္ျပဳတ္က်လာတယ္.. 🙂 ။ Continue reading

ညီေလးဖတ္ဖို႕ (၄)

 

 

ညီေလး ေရ……

 

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႕လည္းေလ ကိုကို အထီးက်န္ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ခံစားရတယ္။လူေတြအားလံုးၾကားမွာ ကိုယ္က ထူးျခားေနရင္ေပါ႕။အရာအားလံုးကို သိေနျခင္းက ေကာင္းတဲ႕အခ်က္မဟုတ္သလိုပဲ။သိေနတဲ႕အခ်ိန္မွာ ဘာမွမလုပ္ပဲ ဒီအတုိင္းပဲရပ္ၾကည္႕ႏိုင္ေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ႕ ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူးေပါ႕ကြာ။ဒါေပမယ္႕ ကိုယ္သိထားတာေတြနဲ႕မတူတဲ႕အခ်က္ေတြကုိေတြ႕တဲ႕အခါမ်ိဳးမွာ ေထာက္ျပေ၀ဖန္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ႕ ေသခ်ာေပါက္တစ္ခုခုျဖစ္ေတာ႕မယ္။

 

သာမာန္လူအားလံုးကေတာ႕ ေ၀ဖန္မႈကို မၾကိဳက္ၾကပါဘူး။အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရမယ္ဆိုရင္ ကိုကို႕ကို လာေ၀ဖန္ၾကတဲ႕အခါ ျပန္ျပီးတုန္႕ျပန္ခ်င္တာမ်ိဳး ျဖစ္မိပါတယ္။ဖတ္ထားတဲ႕စာေတြေၾကာင္႕သာ ေ၀ဖန္မွတိုးတက္မွာ ဆိုတာ သိေနေပမယ္႕ တကယ္လက္ေတြ႕မွာျဖစ္လာတဲ႕အခါက်ေတာ႕ ပင္ကိုယ္စိတ္ရိုင္း ကို ခၽြန္းမအုပ္ႏိုင္ဘူး။ေ၀ဖန္တဲ႕အခါတိုင္း ကိုယ္ မွားေနတယ္လို႕ေတာ႕လည္း ေျပာလို႕မရဘူးေပါ႕ကြာ။ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ဖိအားေၾကာင္႕ ကိုယ္႕ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ ေျပာင္းလဲရမယ္ဆိုတာ လံုး၀မျဖစ္သင္႕တဲ႕ကိစၥပါ။ကိုယ္႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ယံုၾကည္ေနမိတဲ႕အခ်က္ကို ေျပာင္းလဲဖို႕ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။အရမ္းခက္ခဲပါတယ္။ကုိယ္႕ကိုကိုယ္ အမွန္၊အမွား သတ္မွတ္ႏိုင္တဲ႕အခ်ိန္က်မွသာ ယံုၾကည္ခ်က္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တာပါ။

 

ကိုကုိ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ႕ရတဲ႕ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခုကို ျပန္ေျပာျပမယ္။သိပ္မၾကာေသးတဲ႕အခ်ိန္တုန္း က ျမန္မာႏိုင္ငံ ကိုယ္စားျပဳအေနနဲ႕ ေမာ္ဒယ္လ္နန္းခင္ေဇယ် ႏိုင္ငံတကာ ျပိဳင္ပြဲ၀င္ခဲ႕တယ္ ဆိုတာ ညီေလး သိမယ္ထင္ပါတယ္။ႏိုင္ငံတကာျပိဳင္ပြဲအေနနဲ႕ ေရကူး၀တ္စံု ၀တ္ျပီးေတာ႕ ယွဥ္ျပိဳင္ရပါတယ္။ဒီလိုယွဥ္ျပိဳင္မႈကို ကုိကို ခါးခါးသီးသီး ကန္႕ကြက္ခဲ႕တယ္။ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေ၀ဖန္ခဲ႕တယ္။ကိုကိုရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္က ဒီလိုျပိဳင္ပြဲ ၀င္ရံုနဲ႕ ငါတို႕ႏိုင္ငံ ဘာေျပာင္းလဲသြားမွာလဲ။အခုလို ၀တ္စားဆင္ယင္တာကို တရား၀င္အေနနဲ႕ ခြင္႕ျပဳလိုက္မယ္၊လက္ခံလိုက္မယ္ ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာထိန္းသိမ္းခဲ႕ရတဲ႕ ငါတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈ ေျမာင္းထဲေရာက္သြားမွာေပါ႕ လို႕ ယူဆခဲ႕တယ္။ကိုကို အရင္စာ တုန္းက ေရးခဲ႕သလို ငါ သင္ခဲ႕ရတဲ႕ သမိုင္း မ အေစရဘူးလို႕ ခံယူခဲ႕တယ္။

 

ကိုကုိ ဒီလိုလုပ္လိုက္ေတာ႕ ပထမဆံုး ကိုကို႕ကို ၀ိုင္းျပီးအျပစ္တင္ေ၀ဖန္္တာခံရတယ္။အြန္လိုင္း ေပၚမွာတင္မကပဲ အျပင္ေလာက သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြကိုယ္တိုင္ ကိုကို႕ကို ခံယူခ်က္ သိပ္မျပင္းဖို႕ ၀ိုင္းေျပာၾကတယ္။သူတို႕ ကိုကို႕ကို ေျပာင္းလဲေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ဒါေပမယ္႕ အထီးက်န္ဘ၀ ျဖစ္ေအာင္ေတာ႕လုပ္ႏိုင္တယ္ဗ်။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္ေတာင္ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္း ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရသလို ျဖစ္လာတယ္။သူတို႕နဲ႕ စကားမေျပာလုိ႕လား ဆိုေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ေျပာပါတယ္။ေျပာေနရေပမယ္႕ တစ္သားတည္းမျဖစ္သလိုေတာ႕ ခံစားရတယ္။ဒါေပမယ္႕ ကိုကို စာအုပ္ေတြဖတ္ထားတာပဲေလ။ျပန္ မာန္တင္းတာေပါ႕။ပတ္၀န္းက်င္ ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင္႕ ငါ႕ရဲ႕အယူအဆ လက္ေလွ်ာ႕အရႈံးေပးရမွာလား။ဘယ္ေတာ႕မွအရႈံးမေပးဘူး။ေသတဲ႕အထိ ျမန္မာ႕ယဥ္ေက်းမႈ မပ်က္စီးဖို႕ ၾကိဳးစားမယ္။အဲဒီလိုၾကိဳးစားတဲ႕ေနရာမွာ ဘာလုပ္ရ၊လုပ္ရ လုပ္မယ္ လို႕ အားလံုးေရွ႕မွာ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ႕တယ္။

 

အဲဒီ ေၾကြးေၾကာ္မႈ က ေလ အေနနဲ႕ထြက္လာျပီး ေလ အေနနဲ႕ပဲ ျပန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္။ကိုကို က လက္ရွိအေျခအေနကိုမွ ထည္႕မတြက္ခဲ႕တာ။ကိုကိုရဲ႕စြမ္းအား ဘယ္အတိုင္းအတာထိ သက္ေရာက္မႈရွိသလဲ ဆိုတာကိုလည္းပဲ ၾကိဳမစဥ္းစားခဲ႕ပါဘူး။ဒီေတာ႕  “ဘယ္က စလုပ္မလဲ၊ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ဘယ္လိုအဆံုးသတ္မလဲ၊ဘယ္လိုအက်ိဳးေက်းဇူးရႏိုင္မွာလဲ။ေမွ်ာ္လင္႕ထားသလိုျဖစ္မလာခဲ႕ရင္ေကာ ဘယ္လိုဆက္လုပ္မလဲ….” ဆိုတဲ႕ေမးခြန္းေတြ ကုိယ္႕ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည္႕ျဖစ္ခဲ႕တယ္။ရလာတဲ႕အေျဖက “ဘယ္ကစလုပ္မလဲ – အနီးပတ္၀န္းက်င္ကေနပဲ စလုပ္လို႕ရပါလိမ္႕မယ္။ဘယ္လိုလုပ္မလဲ-ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈ ကို ခ်စ္တတ္လာေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ႕။ဘယ္လိုအဆံုးသတ္မလဲ-အဆံုးမရွိေလာက္ပါဘူး။ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ ကိုကုိ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ႕သူေတြရဲ႕ ပင္ကိုယ္ဓာတ္ခံနဲ႕သက္ဆိုင္ေနလို႕ပါ။ဘယ္လိုအက်ိဳးေက်းဇူးရႏိုင္မလဲ-ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ လို႕ သတ္မွတ္ခဲ႕မိတယ္။ေမွ်ာ္လင္႕ထားသလို ျဖစ္မလာခဲ႕ရင္ေကာ ဘာဆက္လုပ္မလဲ-ထိုင္ငိုခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားခဲ႕ပါတယ္။အဲဒီေမးခြန္းအတြက္ ကိုကို႕မွာ အေျဖမရွိခဲ႕ဘူး။စိတ္ထဲမွာ လြန္ဆြဲေနတယ္။ေရလိုက္ငါးလုိက္ေနမွာလား….ဖတ္ထားတဲ႕စာအုပ္ေတြအရလည္း ယဥ္ေက်းမႈကို ျမတ္ႏိုးေနရမယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ဒါေပမယ္႕ လက္ရွိအေနအထားအရလည္း ႏိုင္ငံျခားယဥ္ေက်းမႈေတြ လႊမ္းမိုးေနျပီး အားလံုးလိုလို အတို၊အကပ္၊အေထာင္၊အေဖာ္ ေတြျဖစ္ကုန္ၾကျပီ။ကိုကို႕အတြက္ ငါ ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲ ဆိုတဲ႕ေမးခြန္းနဲ႕ပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ရေတာ႕တယ္။

 

ကဲ…ညီေလး။စာအုပ္ေတြအမ်ားၾကီးဖတ္ထားတဲ႕အတြက္ အမ်ားကို ဆန္႕က်င္ခ်င္တဲ႕စိတ္ ကိုကို ျဖစ္ခဲ႕ဘူးတယ္။လက္ရွိအေနအထား ကို လက္ခံႏိုင္စြမ္းမရွိေလာက္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္ခဲ႕ဘူးတယ္။ကိုကို႕ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕စကား ကို ျပန္ၾကားမိတယ္။“ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္လာခ်င္မွျဖစ္လာလိမ္႕မယ္။၁၀၀ % မေအာင္ျမင္ေပမယ္႕ ၇၅% ေအာင္ျမင္ရင္ေတာင္ ေက်နပ္လိုက္ပါ”။အခုခ်ိန္မွာေတာ႕ အကုန္လံုးက အနည္ထိုင္ေနသလိုျဖစ္ေနပါျပီ။ဒါေပမယ္႕ အနည္မထိုင္ခဲ႕ခ်ိန္ကာလကေတာ႕ ကိုကိုအတြက္ ျဖတ္သန္းဖို႕ အရမ္းခက္ခဲခဲ႕ပါတယ္။ဒီေတာ႕ ကိုကို႕ညီေလး ကိုေတာ႕ ကိုကို႕လိုအျဖစ္မ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ညီေလး အေနနဲ႕ ကိုယ္႕ဆီမွာရွိေနတဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြအားလံုးကို ထုတ္မျပပါနဲ႕။တတ္ႏိုင္သေရြ႕ သိမ္းထားပါ။အေရးၾကံဳလာခဲ႕ရင္လည္း စ၊လယ္၊ဆံုး ျခံဳငံုျပီးေတာ႕ ဘယ္လိုလုပ္သင္႕တယ္ဆိုတာ ေခါင္းေအးေအးနဲ႕စဥ္းစား။ေဒါသ ထြက္ေနႏိုင္ေပမယ္႕ ကိုယ္႕စိတ္ကို ကိုယ္ထိန္းခ်ဳပ္soႏိုင္တဲ႕သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္ပါေစ။လုပ္ကိုလုပ္ရမယ္႕ အေနအထားဆိုရင္လည္း လူအားလံုးရဲ႕ခံစားခ်က္ကို အရင္ၾကည္႕ပါ။ကိုယ္႕ခံစားခ်က္ ကို ေရွ႕တန္းမတင္ပါနဲ႕။ျဖစ္ခ်င္ေနေပမယ္႕ အစြန္းမေရာက္ေစပါနဲ႕။အိုေခ…ဒီေလာက္ဆို မင္း သေဘာေပါက္ေလာက္ပါျပီ။

 

ကုိယ္႕ကိုကိုယ္ ျပည္႕ေအာင္ျဖည္႕၊ျပီးမွ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိဖို႕ၾကိဳးစား။

 

မင္းရဲ႕ကိုပိုင္

ေခတၱ-ရန္ကုန္ျမိဳ႕။

ညီေလးဖတ္ဖို႕…(၃)

ညီေလး ေရ……

 

လက္ရွိဖတ္ေနမိတဲ႕ စာအုပ္ က ဆရာသန္း၀င္းလႈိင္ ေရးတဲ႕ “ေဒါက္တာဘေမာ္ ၏ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား” ဆိုေတာ႕ သမိုင္းနဲ႕ပတ္သတ္တဲ႕ အေတြးေတြပဲ ေခါင္းထဲမွာ စိုးမိုးေနမိတယ္။ကိုကို တို႕မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀၊အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀၊အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ အားလံုးမွာ သမိုင္း ဘာသာရပ္ကုိသင္ၾကရတယ္ေနာ္။မင္း ကို ကိုကို တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္။ဘာေၾကာင္႕ သမိုင္း သင္ယူၾကရတာလို႕ထင္သလဲ။

 

ဒီေမးခြန္းအတြက္ အေျဖက ကိုကိုတို႕အားလံုး သိျပီးသား ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္စကားတစ္ခြန္းျဖစ္တဲ႕“သမိုင္းသင္ရျခင္းသည္ မအ ေအာင္လို႕” ဆိုတာပဲေပါ႕။ဒီစကားစုေလးက ရိုးရွင္းေပမယ္႕ အရမ္းကို ေလးနက္လြန္းလွပါတယ္။“မအ ေအာင္လုိ႕” လို႕ေျပာထားေတာ႕ ဘယ္ေနရာေတြမွာ မ အ ရမွာလဲ။အ ရင္ဘာျဖစ္မွာလဲ။ဒါဆိုမအ ေအာင္ ဘယ္လိုေလ႕လာရမွာလဲ။ ဘယ္လိုအသံုးခ်ရမလဲ။ီသမိုင္းဆိုတာ ကေကာ ကိုကိုတို႕ကို ဘယ္လိုအက်ိဳးျပဳႏိုင္မလဲ။

ညီေလး ကို စကားမစပ္ တစ္ခုေလာက္ ၾကားျဖတ္ေျပာပါရေစ။ဘယ္ေနရာမွာမဆို ဘာပဲလုပ္လုပ္ “ဘယ္က စလုပ္မလဲ၊ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ဘယ္လိုအဆံုးသတ္မလဲ၊ဘယ္လိုအက်ိဳးေက်းဇူးရႏိုင္မွာလဲ။ေမွ်ာ္လင္႕ထားသလိုျဖစ္မလာခဲ႕ရင္ေကာ ဘယ္လိုဆက္လုပ္မလဲ….” ဒီေမးခြန္းေတြနဲ႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္အရင္ဆံုးျပန္ေမးပါဦး။ကုိယ္ကိုကိုယ္ ေျဖတတ္ေအာင္ၾကိဳးစားပါဦး။ျပီးမွ ဆက္လုပ္ရမယ္႕လုပ္ငန္းေတြကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ပါ။သတင္းေထာက္ဂ်ာနယ္လစ္ေတြရဲ႕စကားတစ္ခုရွိတယ္။“ကုိယ္ကိုတိုင္ အေျဖမရွိေသးပဲနဲ႕ မေမးပါနဲ႕” တဲ႕။ကိစၥတစ္ခုမွာ အေျဖဆိုတဲ႕ရလဒ္တစ္ခုကို မေမွ်ာ္လင္႕ႏိုင္ဘဲနဲ႕ ဘယ္လိုခြန္အားေတြနဲ႕ ရုန္းကန္ရမွာလဲ။

 

မအ ရမယ္႕ေနရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ျခံဳေျပာရင္ အသိပညာဗဟုသုတ မွာ မအရဘူးေပါ႕ကြာ။ဒါေပမယ္႕ ဓာတုေဗဒပညာရွင္တစ္ေယာက္က ပထ၀ီ ကို နားလည္ခ်င္မွလည္လိမ္႕မယ္၊ညံ႕ခ်င္ ညံ႕ေနမွာေပါ႕။သူရဲ႕နယ္ပယ္ က ဓာတုေဗဒေလ။ဒီေတာ႕ မ အေအာင္ၾကိဳးစားရမယ္႕ အပိုင္းေတြက ကိုယ္႕အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီးေတာ႕ ဆံုးျဖတ္ရမယ္႕အရာပါ။ဘယ္ေနရာမွာမဆို ဗဟုသုတၾကြယ္၀ေနရင္ေတာ႕ေကာင္းတာေပါ႕ကြာ။ဒါေပမယ္႕ ဟိုစပ္စပ္၊ဒီစပ္စပ္ ဗဟုသုတၾကြယ္ေနရင္ေတာ႕ ဟိုေနရာလည္း သံုးမရ၊ဒီေနရာလည္း သံုးမရ … ဒီလူရဲ႕အနာဂါတ္က ေရရာပါ႕မလား။ဒါေပမယ္႕ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ဖို႕ မရွိမျဖစ္မသိမျဖစ္လိုအပ္တဲ႕ အေျခခံဗဟုသုတအေနနဲ႕ေတာ႕ မ အ ေအာင္ သင္ယူဖို႕လိုပါလိမ္႕မယ္။ဒီအတြက္ ႏိုင္ငံသားတိုင္းတစ္ေယာက္မက်န္ မ အ သင္႕တဲ႕ေနရာကေတာ႕ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ပါ။ၾကားဖူးေနၾကစကားလံုး ျဖစ္ေပမယ္႕ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္မျပႏိုင္ၾကပါဘူး။ကိုကုိတို႕မွာသာ အမ်ိဳးခ်စ္တဲ႕ စိတ္ဓါတ္ ရွိခဲ႕မယ္ဆိုရင္ ကိုကုိတို႕ႏိုင္ငံထဲမွာ ဘယ္တိုင္းတပါးသားမွ လာျပီးျခယ္လွယ္စရာမလိုဘူး။ဒီလိုအမ်ိဳး ကို ခ်စ္တတ္ဖို႕အတြက္ကလည္း ကိုယ္႕အမ်ိဳး ဘယ္သူဆိုတာ သိအုန္းမွေလ။ဘယ္လိုလူမ်ိဳးပဲျဖစ္ေနပါေစ…ေသေသခ်ာခ်ာသိထားတဲ႕အရာတစ္ခုကိုပဲတန္ဖိုးထားမွာပါ။ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို တန္ဖိုးထားခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖို႕ဆိုရင္ ဒီႏိုင္ငံအေၾကာင္း ေစ႕ေစ႕စံုစံုသိထားဖို႕လိုပါလိမ္႕မယ္။ဒီလိုသိဖို႕အတြက္ သမိုင္း ဆိုတဲ႕ဘာသာရပ္တစ္ခုက မင္းကို အေထာက္အကူျပဳမွာပါ။ဒါေၾကာင္႕ မင္းရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ မ အ ေအာင္လို႕ သမိုင္းဖတ္ပါ။သင္ပါ။ေလ႕လာပါ။စူးစမ္းပါ လို႕ ကိုကိုတိုက္တြန္းပါရေစ။

 

ေနာက္တစ္ခုအေနနဲ႕ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈ မွာလည္း ကိုကိုတို႕ အ လို႕မရဘူး ညီေလး။ကိုကိုတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုတာ လြန္ခဲ႕တဲ႕ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပုဂံေခတ္ကတည္းက အလြန္တရာမွ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕လွတဲ႕ ေထရ၀ါဒဗုဒသာသနာထြန္းကားတဲ႕ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ပါ။ကိုကုိတို႕မွာ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈ ရွိတယ္။ကိုယ္ပုိင္စာေပ ရွိတယ္။ကိုယ္ပုိင္အႏုပညာရွိတယ္။ဒီစာေပ၊ယဥ္ေက်းမႈ၊အႏုပညာ ေတြကို ကိုကုိတို႕မွ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ရင္ ေနာက္ျဖစ္လာမည္႕သမိုင္း ရိုင္းဖို႕မေျပာနဲ႕ ရွိဖို႕ေတာင္မေသခ်ာေတာ႕ပါဘူး။ကိုကိုတို႕ရဲ႕ဘိုးဘြားေတြက အဖိုးတန္အေမြအႏွစ္ေတြကို သမိုင္းနဲ႕ခ်ီျပီးေတာ႕ ထိန္းသိမ္းလက္ဆင္႕ကမ္းခဲ႕တယ္။ကိုကုိတို႕ေခတ္အခ်ိန္ေရာက္မွ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ ကို ျမန္မာ႕အေမြအႏွစ္ေတြ လက္ကမ္းမေပးႏိုင္ရင္ ကိုကုိတို႕​ အ လို႕ေပါ႕။ကိုကုိတို႕ ညံ႕လို႕ေပါ႕။

 

အခ်ိန္ကာလအရ နည္းပညာေခတ္ျဖစ္ေနေတာ႕ ေရွးတုန္းက ပရပိုက္၊ေပစာေတြနဲ႕ ေရးခဲ႕ရေပမယ္႕ အခုခ်ိန္မွာ လက္ေတာ႕၊ကြန္ပ်ဴတာေတြ နဲ႕ ေရးေနရျပီ။လွည္းယာဥ္နဲ႕ အခ်ိန္ၾကာသြားရတဲ႕ခရီးကို ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ေလယာဥ္ေတြနဲ႕ ခဏေလးေရာက္ႏိုင္ေတာ႕မယ္။ဒီလို တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနမႈေတြနဲ႕အညီ လိုက္ေရာညီေထြျဖစ္ႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ဒါေပမယ္႕ တစ္ခ်ိဳ႕က ယဥ္ေက်းမႈကို တိုးတက္မႈ နဲ႕ေရာေထြးပစ္လိုက္ၾကတယ္ ညီေလးရ။ကိုကို႕အေနနဲ႕ ဟိုးေခတ္တုန္းကလို ေတာင္ရွည္ ေသွ်ာင္တေစာင္း ထိုင္မသိမ္း ၀တ္ေနရမယ္လို႕ မဆိုလိုေပမယ္႕ တိုးတက္ေနတဲ႕ေခတ္အရဆိုျပီး ယဥ္ေက်းမႈကို ဘီကနီစြပ္ေပးတာမ်ိဳးေတာ႕ ကိုကို လက္မခံႏိုင္ဘူး။ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ ႏႈိင္းယွဥ္ေနရတဲ႕အေျခအေန ကို နားလည္ေပးႏိုင္ေပမယ္႕ ျမန္မာ႕ရိုးရာသၾကၤန္မွာေတြေတာင္ ၾကည္႕မေကာင္းေလာက္တဲ႕၀တ္စားဆင္ယင္မႈမ်ိဳးေတြ ျမင္ေတြ႕ေနရပါျပီ။ဒါေတြက ျဖစ္ေနရျခင္းက ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာေနျပီး ျမန္မာ႕ယဥ္ေက်းမႈ ဘာမွန္းမသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အ ေနၾကလို႕ပါ။ႏိုင္ငံျခားအေငြ႕အသက္ေတြ ဖုံးလႊမ္းေနျပီျဖစ္တဲ႕အတြက္ အားလံုး ကိုေတာ႕ ျမန္မာ႕ယဥ္ေက်းမႈကို တန္ဖိုးထားေပးဖို႕ တိုက္တြန္းလို႕ရမွာမဟုတ္ေတာ႕ပါဘူး။ဒါေပမယ္႕ ကိုကုိတို႕မင္းတို႕ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္ေလးမွာေတာ႕ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈ ကိုတန္ဖိုးထားေစခ်င္တဲ႕စိတ္ေလး အနည္းအမ်ား၀င္သြားဖို႕ေတာ႕ ၾကိဳးစားၾကည္႕ၾကရမွာေပါ႕။

 

သမိုင္းနဲ႕ပတ္သတ္ျပီး ညီေလး ကိုအမ်ားၾကီးေျပာျပခ်င္မိေပမယ္႕ မႏိုင္၀န္ထမ္းသလိုမ်ိဳးျဖစ္မွာကိုေတာ႕ စိုးရိမ္ေနမိတယ္။သမိုင္း ဆိုတာ က်ယ္႕ျပန္႕၊ရႈပ္ေထြးသေလာက္ သိမ္ေမြ႕လြန္းတဲ႕အရာတစ္ခုျဖစ္ေနလို႕ေပါ႕။အတိတ္အခ်ိန္ကာလတစ္ခုရဲ႕အမွားကိုေနာင္တအေနနဲ႕ သင္ခန္းစာယူႏိုင္မွ အနာကုိကို သိသေလာက္၊ကိုကို ေလ႕လာထားသေလာက္အေနနဲ႕ပဲသမိုင္းကို ဘယ္လိုအသံုးခ်သင္႕တယ္။သမိုင္းက ဘယ္လိုအက်ိဳးျပဳတယ္ ဆိုတာေတြကို  မင္းကို မွ်ေ၀ေပးႏိုင္မွာ။ကိုကိုေျပာတာေတြထက္ ပိုထိေရာက္တာကေတာ႕ ကိုယ္တိုင္သမိုင္းစာအုပ္ေတြဖတ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ႕။ညီေလး အေနနဲ႕ ကိုကို ေျပာသေလာက္ပဲလိုက္ေတြးစရာမလိုပါဘူး။ညီေလးရဲ႕ပင္ကိုအရည္အခ်င္းနဲ႕ပဲ ေတြးၾကည္႕ပါ။ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို႕၊ေဒါက္တာမတင္၀င္းတို႕၊ဆရာေမာင္ေသြးခၽြန္ တို႕ေရးတဲ႕သမိုင္းဆိုင္ရာေဆာင္းပါးေတြ မ်ားမ်ားဖတ္ၾကည္႕။ေလာေလာဆယ္ အဲဒီလိုမဖတ္ႏိုင္ေသးဘူးဆိုရင္ေတာင္ သင္ခဲ႕ရတဲ႕သမိုင္းစာအုပ္ေတြကို ၀တၳဳဖတ္သလိုမ်ိဳး ျပန္ဖတ္။မင္းအတြက္ တစ္ခုခုထူးလာလိမ္႕မယ္လို႕​ ကိုကို အာမခံတယ္။ညီေလးရဲ႕အျမင္ေတြကိုလည္း ကိုကို႕ကို ျပန္ေျပာျပေလ။

 

ညီေလး အေနနဲ႕ သမိုင္းရဲ႕တန္ဖိုး ကို နားလည္ႏိုင္ပါေစ….

 

မင္းရဲ႕ ကိုပိုင္

ေခတၱ- ရန္ကုန္ျမိဳ႕။

စာဖတ္ေပမယ္႕…..

ကိုမင္းကံစီေရ….ရုတ္တရပ္ေပၚလာတဲ႕ အေတြးကို ေပ်ာက္မသြားခင္ ေကာက္ေရးထားလိုက္မိတယ္။စာေရးတယ္ ဆိုတာလည္း လြယ္မလုိနဲ႕အခက္သားဗ်။ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ ျမန္မာစာေရးတတ္၊ဖတ္တတ္ပါလိမ္႕မယ္။အဲဒီလိုသာမာန္ခ်ေရးတတ္တာမ်ိဳးက မသိစိတ္ရဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာျဖစ္လိမ္႕မယ္ဗ်။စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ႕ ခံစားခ်က္ကို လက္က သရုပ္ေဖာ္ေပးတဲ႕သေဘာပဲ။ဦးေႏွာက္ကို အားစိတ္သံုးရတာမ်ိဳးမရွိဘူး။ကေလးဘ၀တည္းက သင္ခဲ႕ရတဲ႕ သင္ခန္းစာအေျခခံ ဆိုတာအတြက္ေတာ႕ ဦးေႏွာက္ နည္းနည္းလိုတာေပါ႕ေနာ္။ဒါေပမယ္႕​ သာမာန္စာ၊တစ္ပုဒ္၊တစ္ပိုဒ္ ကိုခ်ေရးတဲ႕အခ်ိန္မွာ မသိစိတ္ကပဲ ဦးေႏွာက္ထဲမွာရွိျပီးသား အေျခခံသင္ခန္းစာေတြနဲ႕ညွိ၊ဒါ ဘယ္လိုေရး၊ပုဒ္မ ဒီနားခ်၊ပုဒ္ထီး ဟိုနားခ် အဲဒီလိုမ်ိဳး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်သြားတယ္လို႕ထင္တယ္။ဦးေႏွာက္ ကို အျပည္႕အ၀သံုးရတဲ႕စာမ်ိဳးဆိုတာကိုေတာ႕ ပညာရွင္ အဆင္႕ စာတမ္း၊ေဆာင္းပါး ေတြမ်ိဳး။ဥပမာ ဗ်ာ..သမိုင္းတစ္ခု၊ပထ၀ီတစ္ခု ကို စာေရးေနျပီဆိုရင္ ကိုယ္ ခံစားခ်က္ၾကီးပဲခ်ေရးလို႕မရေတာ႕ဘူး။အခ်က္အလက္၊အေၾကာင္းအရာ ေတြအတြက္ အခ်ိန္ေပးရေတာ႕မယ္။ဒီအတြက္ ဦးေႏွာက္လိုတယ္။ကၽြန္ေတာ္ဆိုဗ်ာ စာတစ္ပုဒ္မျပီးေသးပဲနဲ႕ ရပ္ထားခဲ႕ရင္ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ေရးဖို႕ျပင္ၾကည္႕၊လံုး၀မရေတာ႕ဘူး။ဘယ္လိုမွ ဆက္ေရးလို႕မရေတာ႕ဘူး။အဲသလိုနဲ႕ ၇ပ္ထားခဲ႕ရတဲ႕စာေတြလည္း မနည္းေတာ႕ပါဘူး။ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ ဦးေႏွာက္က ပညာရွင္အဆင္႕ ထိလက္မခံႏိုင္ေသးဘူးေလ။ဒီအေတြး ကို ခဏရပ္ျပီး ဟိုအေတြးဘက္ေျပာင္းၾကည္႕လိုက္တဲ႕ ပံုစံမ်ိဳး လိုက္မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ကၽြန္ေတာ္႕ အထင္ေတြ ေျပာေနတာေနာ္။မွန္ခ်င္မွလည္း မွန္ပါလိမ္႕မယ္။ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ ပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၾကည္႕ျပီး ေျပာေနတာပါ။

 

ကိုမင္းကံစီ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါက ေဆြးေႏြးဖူးတယ္ေနာ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိအေနအထား ေပၚမူတည္ျပီး ေျပာၾကရင္း ကုိမင္းကံစီ သံုးသပ္ျပတာေတြကို နားေထာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိတယ္။“အမ်ားၾကီးမေတာ္ရင္ ေနပါေစဗ်ာ။ခင္ဗ်ား အခုသံုးသပ္ႏိုင္သလို အဆင္႕မ်ိဳးရရင္ ေက်နပ္ပါျပီ” လို႕။ခင္ဗ်ားက ျပန္ေျပာတယ္။“ေဟ႕…ေမာင္ပုိင္ ရ။မင္းအသက္ အခု (၁၇) ၊ ငါ႕အသက္ အခု (၂၁) မင္းထက္ငါ အနည္းဆံုး ငါးႏွစ္ေလာက္ အရင္ေစာျပီး စာအုပ္ေတြနဲ႕ထိေတြ႕ခဲ႕ရတာ။(မွတ္ခ်က္။  အသက္ မ်ားကို တရားေသမမွတ္ေစလို။အဘယ္ေၾကာင္႕ဆိုေသာ္ ကိုမင္းကံစီ ကိုေမးတိုင္း သူ႕အသက္ ၁၈ ႏွစ္ထပ္ ပိုေျဖသည္ကို တစ္ခါမွမၾကားဘူး 🙂 )မင္းအေနနဲ႕ ငါ႕ဆီမွာ အခုရွိေနတဲ႕ အျမင္မ်ိဳး မရလို႕​စိတ္မပ်က္ပါနဲ႕။မင္းအေနနဲ႕ အခုခ်ိန္မွာ ငါ႕ကိုလိုက္မွီခ်င္တယ္ဆိုရင္ ၅ ႏွစ္စာ ငါဖတ္ခဲ႕တဲ႕စာေတြ ကို မွီေအာင္လိုက္ဖတ္ႏိုင္မွရမယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါလည္းပဲ စာဖတ္ရပ္ခ်င္မွရပ္မွာေလ။အဲဒါဆိုေတာ႕ ငါ တစ္ေန႕ ၁ အုပ္ဖတ္ရင္ မင္းက ၅ အုပ္ေလာက္ လိုက္ဖတ္ႏိုင္ေနရမယ္။”

 

ခင္ဗ်ား ဆိုလိုခ်င္တဲ႕သေဘာက ဖတ္ခဲ႕တဲ႕စာအုပ္ပမာဏ၊အဲဒီစာအုပ္ေတြက ရတဲ႕အေတြးအေခၚ၊အေတြ႕အၾကံဳေတြေပၚမူတည္ျပီး ေ၀ဖန္သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္း၊အကဲခတ္ႏိုင္စြမ္း၊ဥာဏ္ရည္အဆင္႕အတန္း ကြာသြားတယ္ ဆိုတဲ႕သေဘာ။ဒါေပမယ္႕ အဲဒီအယူအဆ ကို ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံႏိုင္ေတာ႕ဘူးဗ်။စာအုပ္ ေတြေပၚမွာခ်ည္းပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕သံုးသပ္လို႕မရဘူးလို႕ ယူဆလို႕ပါ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ဥာဏ္ရည္၊၀ါသနာ၊စိတ္၀င္စားရာ၊က်င္လည္ရာပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန ဒါေတြကိုလည္း ထည္႕တြက္ရမယ္ေလ။ဥာဏ္ရည္ ကထားလိုက္ပါ။အေရးမၾကီးလို႕ ယူဆတယ္။က်င္လည္ရာ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန နဲ႕ဘယ္လိုသက္ဆိုင္လည္း အရင္ေျပာမယ္။ဥပမာဗ်ာ-ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္႕ထပ္အရင္ ကြန္ပ်ဴတာပိုင္း ကို စိတ္၀င္စားခဲ႕တယ္၊ထိေတြ႕ခဲ႕တယ္။ဒါေပမယ္႕​ကၽြန္ေတာ္ က်င္လည္ရတဲ႕ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းက နည္းပညာနယ္ပယ္ဆိုရင္ ကာလအနည္းငယ္အတြင္း မွာ ခင္ဗ်ားမသိတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရွင္းျပႏိုင္တဲ႕အဆင္႕ေရာက္ႏိုင္တယ္။ေနာက္ျပီး ၀ါသနာ၊စိတ္၀င္စားရာ။ဒီအခ်က္ေတြက ပိုျပီးအေရးၾကီးတယ္ထင္တယ္ဗ်။ကၽြန္ေတာ္က ကြန္ပ်ဴတာပိုင္းကို စိတ္မ၀င္စားဘူးဆိုရင္ အင္မတန္ေတာ္တဲ႕ နည္းပညာနယ္ပယ္က လူေတြနားမွာေနရရင္ေတာင္ ခင္ဗ်ား ေလာက္တတ္မွာမဟုတ္ဘူး။တကယ္လို႕သာ ကၽြန္ေတာ္က စက္ပစၥည္းပိုင္းေတြ ကိုစိတ္၀င္စားတယ္။အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြပတ္သတ္တဲ႕ စာအုပ္ေတြလိုက္ဖတ္တယ္။(အဲဒီ စာအုပ္ေတြက ခင္ဗ်ားဖတ္ဖူးျပီးသား ေတြပဲဆိုပါေတာ႕)ဒါေပမယ္႕ ခင္ဗ်ား ဒီစာအုပ္ေတြကိုဖတ္ျပီး ရတဲ႕အေတြးအျမင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျပီး ရတဲ႕အေတြးအျမင္ တူမယ္ထင္လား။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕​မတူဘူးလို႕ထင္တယ္။ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႕ ဒီစာအုပ္ေတြကို ဗဟုသုတအေနနဲ႕ပဲဖတ္တယ္။ကၽြန္ေတာ္ အတြက္က်ေတာ႕ အသိပညာအေနနဲ႕ဖတ္တယ္။အဲဒါဆိုေတာ႕ ခင္ဗ်ား စာအုပ္ ၂ အုပ္ဖတ္မွ “ေအာ္ ဒါက ဒီလုိပါလား” ဆိုတဲ႕နားလည္ႏိုင္စြမ္း၊အေတြးအေခၚကို ကၽြန္ေတာ္႕အေနနဲ႕ စာအုပ္ ၁ အုပ္ထဲဖတ္ရင္း ရရင္ ရသြားႏိုင္တယ္ေလ။

 

ကဲ…ဒီေလာက္ပဲဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္ စာေရးမႈ ညံ႕ဖ်င္းလို႕ ျပိဳင္ဆိုင္တဲ႕ပံုစံ ကို ေရးသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနမလား။ကၽြန္ေတာ္ အေနနဲ႕ အေတြးအေခၚတစ္ခုကို တင္ျပခ်င္တဲ႕သေဘာနဲ႕ေရးထားတာပါ။ဖတ္ခဲ႕တဲ႕ စာအုပ္အေရအတြက္ေပၚမူတည္ျပီး အေတြးအေခၚေတြ၊ဗဟုသုတရွိေနျခင္းက ကြာျခားႏိုင္ပါတယ္။ဒါေပမယ္႕ ၀ါသနာ၊စိတ္၀င္စားရာ၊က်င္လည္ရာပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနေပၚ မူတည္ျပီးေတာ႕လည္း ကြာျခားသြားႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႕အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာပါ။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

P.S. ကိုမင္းကံစီ…ခင္ဗ်ား ေကာ၊က်ဳပ္ေကာ စိတ္၀င္စားတဲ႕ ႏိုင္ငံေရးမွာဆိုရင္ေကာ….။အဲလို စိတ္၀င္စားမႈ တူညီေနတဲ႕အေၾကာင္းအရာမွာေတာ႕ စာဖတ္သက္ ဆိုတာက အေရးၾကီးသြားမယ္ထင္တယ္။ခင္ဗ်ား အျမင္ေကာ ေျပာျပစမ္းပါဦး။

ခ်စ္သား ေကာင္း အတြက္

မွန္ေသာ သစၥာ ၾကိမ္မ်ားစြာႏွင္႕

ဗုဒ ေရွ႕မွာ ဦးခိုက္ခါျဖင္႕

ရင္၀ယ္ခိုေအာင္း ပဋိသေႏ ေလာင္းတြက္

အေမ႕ မွာလိႈက္ေမာ ေသာကေဇာႏွင္႕

ရင္ႏွင္႕အမွ် ဆုေတာင္းရသည္

ဒါကို အေမ႕သား သိေစခ်င္ပါသည္။

ရင္မွေမြးဖြား ခ်စ္ေသြးသားတြက္

အေမ႕  မွာနင္႕ေမာ ေမတၱာေဇာျဖင္႕

ေျမဇာပင္ျဖစ္ သားလွခ်စ္ကို

ၾကည္လင္ မ်က္ႏွာ စံုအဂၤါႏွင္႕

ေတြ႕မွ ေသာကေျပေပ်ာက္ရသည္

ဒါကို ခ်စ္သား သိေစခ်င္ပါသည္။

ႏွစ္…..လ…..ေတြၾကာ

အေမ႕သည္းညွာလည္း

“ေကာင္း” စြာ အရြယ္ေရာက္ခဲ႕ျပီ။

ေႏွာင္းက ေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ခဲ႕ျပီ။

မူလ၊အလယ္၊ဆယ္တန္း အရြယ္ထိ

သိ တတ္ ပညာ ေဖြရွာရတြင္

“သန္႕” ရွင္းၾကည္ျမ သားဘ၀မွာ

အေမ႕ သစၥာေအာက္ ဥာဏ္ေရာက္ေတာက္ျပီ။

ဒါကို ခ်စ္သား သိေစခ်င္ပါသည္။

ၾကြယ္၀ျပည္႕စံု ပညာဂုဏ္တို႕

ေရွ႕ဆက္တက္လွမ္း သယ္ပိုးထမ္းလည္း

ေပၚ “လြင္” ေတာက္ပ စႏၵာလသို႕

လင္းေစရမည္ ေမတၱာရည္လွ်က္

ေထြးေပြ႕ဖက္ထား အေမ႕အားသည္

လႊမ္းျခံဳရံထား သစၥာအားသည္

အေမ႕သားေကာင္းတြက္ ျဖစ္ေစေသာ္…..

 

ခ်စ္တဲ႕

ေမေမ (၅.၇..၂၀၁၂)

 

 

ညီေလး ေကာင္းသန္႕လြင္ အတြက္ ေမေမ ေရးေပးထားတဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။

ညီေလးက ဒီႏွစ္ဆယ္တန္းေျဖရမွာဆိုေတာ႕ သူ႕အေျခအေန၊သတ္မွတ္ခ်က္ေတြအရ ကၽြန္ေတာ္႕ထက္ပိုျပီး ဖိအားေတြခံစားေနရခ်ိန္မွာ ေမေမကေန သူ႕သားငယ္အတြက္ အားေပးစကား ေျပာခ်င္တဲ႕ ေမတၱာစကားလံုးေတြကို စာစီကံုးထားတာပါ။

ေမေမ ရဲ႕ ေမတၱာေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညီအကုိႏွစ္ေယာက္အေပၚမွာ အခ်ိန္ျပည္႕အျမဲတမ္းလႊမ္းျခံဳထားသလိုပါပဲ။ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမေမကပဲ အေမ႕ေနရာ၊အေဖ႕ေနရာကေန ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚ ခ်စ္ခဲ႕တယ္။ေနာက္ျပီး ေမေမ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ၾကား ဆက္ဆံေရးက ပြင္႕လင္းတယ္။ေႏြးေထြးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ညီအကိုေတြ ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေရာက္၊ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္ေနတုန္းဆိုေတာ႕ ဘယ္လိုစာေမးပြဲပဲေျဖေျဖ ေမေမရဲ႕ ေမတၱာပို႕သံ၊အားေပးသံ ကုိၾကားရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈပိုရွိလာတဲ႕အထိ ေမေမရဲ႕စြမ္းအားက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို စိုးမိုးႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။

ေက်ာင္းသားသမဂၢအဖြဲ႕၀င္တစ္ဦး၏အျမင္ ကို တင္ျပျခင္း။

ယေန႕ (၃၁.၁၀.၂၀၁၂) ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕ ကိုခြန္ႏိုင္ျပည္႕ထြန္းတို႕ ဗ.က.သ ဗဟိုလုပ္ငန္းအမႈေဆာင္မ်ား နဲ႕ ေတြ႕ဆံုစကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႕ စကားေျပာခဲ႕ေပမယ္႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္စားျပဳခဲ႕တာဟာ နည္းပညာတကၠသိုလ္(ရတနာပံုဆိုက္ဘာစီးတီး) တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေနနဲ႕ ျဖစ္ခဲ႕တဲ႕အတြက္ သမဂၢအဖြဲ႕၀င္မ်ားအားလံုးကို စကား၀ိုင္းမွာ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးခဲ႕သမွ် ျပန္တင္ျပပါရေစ။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုေရးသားတာက ဥကၠဌ ကိုခြန္ႏိုင္ျပည္႕ထြန္းနဲ႕တိုင္ပင္ျခင္း မရွိဘဲ ကိုယ္႕သေဘာနဲ႕ကိုယ္ေရးတာပါ။ကၽြန္ေတာ္႕အေနနဲ႕ အခုလို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလအတြင္းမွာ ေနရာေဒသမတူညီပဲေန ေနရတဲ႕အခ်ိန္တြင္းမွာလည္း သမဂၢအဖြဲ႕၀င္ေတြ စုစုစည္းစည္းရွိေနတဲ႕သေဘာျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ထဲနဲ႕ သမဂၢကို ကုိယ္စားျပဳခြင္႕လည္း မရွိပါဘူး။ကိုယ္စားျပဳဖို႕လည္း အားလံုးရဲ႕ဆႏၵသေဘာပါဖို႕ဆိုတာလည္း အဆင္မေျပတဲ႕အေျခအေနျဖစ္ေနပါတယ္။ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ႕ဆံုခဲ႕တာက အလြတ္သေဘာျဖစ္ေပမယ္႕ ဗ.က.သ ရဲ႕ဗဟိုအဖြဲ႕၀င္ေတြနဲ႕ စကားေျပာခဲ႕ရတာပါ။သူတို႕ရဲ႕လုပ္ငန္းကိစၥေဆာင္ရြက္မႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ထဲပဲသိေနလို႕မျဖစ္ပါဘူး။အားလံုး သိေနရပါမယ္။ေက်ာင္းျပန္မဖြင္႕မွီ အခ်ိန္ကာလၾကား အေရးကိစၥတစ္ခုခု ၾကံဳလာခဲ႕ရင္……. ဆိုတဲ႕စိုးရိမ္မႈနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကို ေရးလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်။ Continue reading

ရင္တြင္းမိုင္းဗံုးတစ္လံုး….

ခ်စ္တတ္တဲ႕ ငါ႕စိတ္ကို ငါ မုန္းတယ္

လြမ္းတတ္တဲ႕ ငါ႕စိတ္ကို ငါ မုန္းတယ္

ေပ်ာ႕ညံ႕တဲ႕ ငါ႕စိတ္ကို ငါမုန္းတယ္

ေဒါသထြက္လြယ္တဲ႕ ငါ႕စိတ္ကို ငါမုန္းတယ္

ခံစားလြယ္တဲ႕ ငါ႕စိတ္ ကို ငါမုန္းတယ္

တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ အသက္ရွင္ေနရျခင္း ကိုလည္း ငါ မုန္းခ်င္တယ္

တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ေပးဆပ္ေနရျခင္းေတြကိုလည္း ငါမုန္းခ်င္တယ္

တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ ေလွ်ာက္ခဲ႕ရတဲ႕လမ္းမေပၚက ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္တဲ႕သူေတြကိုလည္း ငါ မုန္းခ်င္တယ္ကြာ… Continue reading